bij nazicht van de beelden gemaakt tijdens onze driedaagse, blijkt dat ook Jore een nieuw Belgisch record reed :

Over de afstand van 3000 m deed hij 4.36.571.  Een verbetering van het oude record op naam van  Nick Schepens, die op het EK in 1973 te Grenoble een tijd van 4.47.064 reed.

De afsluitende marathon werd in een hondeweer gereden. Het parcours was lastig, reed niet vlotjes en het regende bij momenten oude wijven. De vele zebrapaden, geschilderde lijnen en metalen afsluitdeksels waren verantwoordelijk voor talrijke valpartijen. Zoals zo dikwijls in dergelijke weersomstandigheden slaagde er niemand in om weg te rijden. De Zwitsers probeerden het halfweg koers maar ze raakten niet echt weg. Achteraan het peloton vielen de renners bij bosjes weg. Van de ongeveer tachtig gestarte renners bleven op het einde maar een dertigtal over, waaronder onze drie Belgen, een handvol Italianen en Columbianen, een enkele Fransman en een verrassend sterke delegatie van Chinese Taipei. Diep in de wedstrijd maakten deze laatsten de wedstrijd hard en sleurden het peloton op een lange sliert. Halsreikend keken we uit naar de eindsprint, want dat het op een sprint zou eindigen was duidelijk. Heel uit de verte zagen we een renner van Chinese Taipei naar goud snellen, een blauw pakje kwam heel sterk langs de binnenkant. We zagen echter geen gele helm. Het was potjandorie Wannes die zich heel knap het zilver toeëigende. Jore en Bart eindigden in dezelfde groep.  Met een beetje geluk wordt Jore vierde, het kan ook vijfde zijn, Bart plaatst zich een plaatsje of twee lager. Alle drie Belgen in de top tien op een wereldkampioenschap is echt wel sterk. De Nederlandse persmensen naast me feleciteren me met de prestaties van de Belgische juniores en bij deze wens ik dat ook te doen. Om vier uur beginnen de seniores eraan maar dan ben ik al onderweg naar Valladolid om in een vliegmaschien te springen. Ik heb er van genoten, ik hoop van u hetzelfde. Tot binnennkort in België, bij een schuimende Duvel !!!!

De Amerikaanse dames besterven het ... het wachten op de resultaten vanuit het fotofinish-kot duurt eeuwen. Toch mogen ze zich tot de koninginnen van de ploegkoers kronen. De Stars and Stripes heeft de laatste dagen al serieus werk gehad.  

Tijdens de finale van de 500m sprint lacht Mantia met zijn tegenstrevers. Met drie sprintende renners achter hem, heeft hij nog de tijd en de gelegenheid om uit te bollen naar de finish. Ijzersterk goud voor de Amerikaan, zilver voor de Columbiaan en brons voor Argentië.

In een sprint tussen Italië, Zwitserland en België trokken de twee eersten aan het langste eind. Voor Ferre, Maarten en Kwinten zitten de wegwedstrijden erop. Het wordt nu enkel nog uitkijken naar de prestaties van de juniores na de pauze.

Punten halen in deze gekke wedstrijd was kwasi onmogelijk. Halfweg wist Kwinten er eentje op zijn conto te schrijven. Ferre probeerde het ook eens maar het was vergeefse moeite. Aan een moordend tempo ging het van sprint naar sprint. Aanvankelijk sprokkelde een Venezolaan een handvol bij elkaar maar lang hield hij het niet vol. Het was steeds haasje over aan de kop van de wedstrijd en iedereen ging voor punten. Halfweg oordeelde Mantia dat zijn moment gekomen was, hij schreef drie keer na elkaar punten achter zijn naam en nam een optie op eremetaal. Hij kon echter niet op zijn lauweren rusten want op het moment dat hij naar adem hapte, ontsnapte een Koreaan en eigende zich een pak punten toe. Voor de eindsprint stond de aziaat met het meest punten achter zijn naam. Mantia zette in extremis deze scheve situatie recht door als eerste over de meet te komen, de Koreaan haalt zilver. Fini voor vandaag. Tomorrow the last day at the races en na een dagje rust kijken we nu al uit naar de marathon. Nighty, night, sweet golden dreams !

Wat men hier allemaal gebruikt om de piste te drogen, niet te schatten. Maar van een aftrekker hebben ze hier blijkbaar nog nooit gehoord. Het resultaat in navenant, het helpt allemaal geen zier, het zal tot aan de volgende vlaag duren vooraleer ze op die manier de piste droog krijgen. We worden getrakteerd op benzinedampen van allerlei machinerie tot groot jolijt van het monkelend toekijkend publiek. Het geluid van de blazers overstemt de fiesta-muziek terwijl de renners zigzaggen rond de mannen die de gas doen branden. Nog drieduizend schaapjes tellen en de piste is droog.

Het was te mooi om waar te zijn. Het goede weer van de laatste dagen slaat plots om. Het regent en in de verte horen we een enkele donderslag. De piste ligt nat en lijkt spekglad. Een Portugeesje dat wieltjes wilde testen, ging tegen de vlakte. Kan er gereden worden op deze ondergrond ? Twee puntenkoersen moeten nog afgewerkt en in die omstandigheden lijkt het niet evident. For the security of the skaters wachten we tot het er droog bij ligt. Het ziet er naar uit dat we nog wat geduld moeten hebben.

El medallo d'oro per B A R T   S W I N G S ... il campeo del mundo !  Wat een emotie, welk een spektakel ... in de laatste rechte lijn gaat Bart over twee Italianen en kaapt het goud van voor hun neus weg. Na schitterend voorbereidend werk van Wannes bekroont Bart de inspanningen met een derde gouden plak !!!

Nie normaal ... Bart ontsnapt maar héél nipt ...

Een valpartij net voor de lijn, redt Wannes ...

De Venezolaan trekt de Zwitsers achteruit en mag stoppen. De Zwitsers duwen elkaar voort, ééntje mag gaan douchen. Wannes blijft sleuren aan kop.

Met Bart in zijn wiel geeft Wannes het tempo aan. Ruurd is het volgende slachtoffer. Vijfentwintig renners nog, het kaf is van het koren gescheiden.

De Zuid-Koreaanse winnares van de afvallingswedstrijd breekt het wereldrecord op het razendsnelle parcours.

Beiden sprokkelden ze elk in hun wedstrijd enkele puntjes en dat volstond om aan de finale te mogen deelnemen.

Jore vertrok goed maar tegen Angeletti (IT) en Causil (COL) was geen kruid gewassen, hij eindigde derde en is uitgeschakeld. Bart won nipt zijn reeks en mag naar de halve finale.

Kwinten werd in extremis vijfde en alweer een belgisch record gaat voor de bijl.

Morgen smeer ik Becel op mijn stuutjes, want mijn hart bonkt ...

Het wordt spannend. Kwinten rijdt in vijftiende positie

Hij heeft het begrepen, van de staart naar de kop.

De posities wisselen snel,het Belgsiche koppeltje vindt elkaar terug.

Het gaat snel, het peloton wordt sneller uitgedund dan het reglement voorschrijft, straks blijven er geen renners over.

Ferre aan kop, Kwinten in de buik van het peloton.

Kwinten en Ferre zijn er klaar voor. De renners worden opgesteld en de zenuwen gieren door de keel.

Jore en Bart startten in deze puntenkoers. Bart stond vooraan, Jore had minder geluk en moest verder achteraan plaatsnemen. Onmiddellijk van bij de start stak Jorge Fernandez zijn ambitie niet onder stoelen of banken door al direct voor twee punten te gaan. Bart sprokkelde er al direct ééntje. Ook in de volgende sprints probeerde Bart zijn totaal wat aan te dikken maar het was duidelijk dat de concurrentie dit niet zonder slag of stoot zou laten gebeuren. Barts grootste concurrent, Bugari, had zich in zijn wiel vastgebeten en slaagde er elke keer weer in om hem de volle buit voor zijn neus af te snoepen. Achteraan was het drummen om wat méér naar voor te raken. Dit resulteerde in een valpartij waarbij Jore onzacht tegen het beton ging. Hij probeerde nog aan te pikken maar het ging vooraan veel te snel om de achterstand in te halen. Ondertussen stonden méér dan tien renners met punten achter hun naam. Bugari mocht stilletjes hoop op goud koesteren want hoewel zijn voorsprong niet geruststellend was, er gaapte al een hele kloof. Maar toen kwam Bart, Bartje voor de vrienden. Eerst haalde hij met een Koreaan in zijn wiel twee keer twee puntjes. Bugari was op dit ogenblik in geen velden te bespeuren. De voorsprong van de Italiaan smolt weg. Daarna ontsnapte Bart uitgerekend met Bugari en gaf hem vijf ronden lang een koekje van eigen deeg. Keer voor keer beet de Italiaan in het zand en op enkele ronden van het einde werd het duidelijk. Goud voor Bart, zilver voor Bugari en brons voor de ijzersterke Jorge Fernandez die daarvoor op een staande ovatie getrakteerd werd.

De spanning stijgt. Ondertussen zijn de Belgen klaar om in volledige slagorde te supporteren, iedereen is present.

Applaus van jong en oud voor Duggento na zijn mooie perstatie. Het Italiaanse volkslied klinkt door de speakers, alle Italianen zingen luidkeels mee. Wouter brengt het vierde brons mee voor België.

Zijn tweede plaats van deze ochtend was veelbelovend. Tijdens de finale bevestigde Wouter door weer achter de Venezolaan Juan Jardine en voor een ontgoochelende Mantia te eindigen. Niemand had een cent op de oude krijger Duggento durven verwedden. Dat hij nog lang niet afgeschreven is, bewees hij door met een tijd van 16,821sec goud te behalen. Zelfs de Italianen leken verrast:

De perszaal zit vol. De zenuwen staan gespannen. Het Olympisch Comitee stuurt een delegatie en iedereen die begaan is met de skeelersport hoopt dat de sport een goeie beurt maakt. Vooral aan de sportiviteit en aan het anti-dopingbeleid wordt veel aandacht besteed. Keep our fingers crossed, de volgende dagen kunnen bepalend zijn voor de toekomst van de sport.

De aflossingskoersen van de seniores waren pure reclame voor de skeelersport. Bij de dames trokken de sterke Amerikaanse dames het laken naar zich toe. Sarah Sayasane maakte het prima voorbereidende werk van Brittany Bowe op een sublieme wijze af en mag haar tweede goud van de dag rond haar nek hangen. Van de wedstrijd bij de heren zou een mens zowaar lyrisch worden. De Fransen probeerden de concurrentie af te matten. Amerikanen, Koreanen, Columbianen en Italianen moesten harken om ze bij te houden. Enkel de Spanjaarden konden het verschroeiende tempo niet aan. Zo ging het op en af, kopwissels en gedrum in de aflossingzone. Toen de Amerikanen op twee ronden van de bel een versnelling plaatsten en enkele meters voorsprong sprokkelden, zag het er naar uit dat het spel gespeeld was. De Fransen moesten door het afbeulwerk de rol lossen en de rest zat ook al op hun tandvlees. Tot de laatste Italiaan bijna in zijn eentje het hele gat dichtreed en zich net voor de laatste bocht in het wiel van de Amerikaan nestelde. Die kan er nooit meer over dacht iedereen luidop maar het tegendeel was waar. In de laatste rechte lijn ging Italië over de USA en verraste daarmee vriend, vijand en waarschijnlijk ook zichzelf. Euforie op de banken en luid en welverdiend applaus voor de squadra.

De ateleten maken zich op voor hun laatste finales op de piste. De enige Belgen die deze middag nog aan de bak moeten, zijn de juniores. Voor de pauze plaatsten ze zich vrij makkelijk maar straks wacht hen concurrentie van een ander niveau. Columbië, de Verenigde Staten, Zuid-Korea, Italië en Taiwan zijn van plan om hen het vuur aan de schenen te leggen. Morgen mag iedereen rusten dus waarom economisch omspringen met energie ? Straks krijgt de opwarming van de aarde een geheel andere betekenis in Gijon en omstreken.

In een reeks met Columbia en Venezuela weet je dat het onderste uit de kan moet gehaald worden om naar de finale te mogen. Toch hielden de Belgen gelijke tred met de twee latijnsamerikaanse ploegen. De posities wisselden voortdurend en de spanning steeg. Ferre kon niet voluit gaan maar hij deed wat van hem verwacht werd. Toen Kwinten net voor de laatste aflossing van zijn lijn geduwd werd door een onsportieve Venezolaan keerden de kansen. Ferre kon het verschil niet meer goedmaken en kwam als derde over de lijn. Protest op de Belgische banken en ook de scheidsrechters hadden iets gezien. Venezuela komt er met een verwittiging heel goedkoop vanaf en het is over een uit voor onze seniores.

Snoeihard ging het. Tussen start en finish had een mens maar tijd om twee keer naar adem te happen. Jores reeks was snel, verduiveld snel en op de meet werd weer vanalles en nog wat naar voor gegooid maar het was rap duidelijk, De Souza's gebalde vuist betekende Jores uitschakeling. En toch mag Jore heel tevreden terugblikken op zijn 500m. In het beste geval staat zijn mooie vijfde stek voor eeuwig en altijd in de geschiedenisboeken.

In de kwartfinales plaatsen de eerste twee zich rechtstreeks. Jore was als derde weg en bleef de hele wedstrijd op die positie hangen. Pas in de laatste rechte lijn stormden ze naast elkaar op de finish af. Voetjes, benen en wielen werden naar voor gegooid en zelfs de renners wisten niet wie wel en wie niet afviel. Uiteindelijk bleek Jore het langste been te hebben en mag hij straks de halve finale betwisten.  

De achtste finales bij de juniores heren eisen slachtoffers. Wannes overleeft zijn achtste finale niet. Hij was pas als derde weg en slaagde er niet in om het gat te dichten, een Italiaan en een Columbiaan gingen hem voor. Ook Jore was niet echt super weg maar hij slaagde er wel in om aan te pikken. In de laatste rechte lijn maakte hij het verschil en kwam als tweede over de meet waardoor hij zich plaatste voor de volgende ronde.

Van bij de start van de wedstrijd trok Jore alle registers open. Hij liep enkele meters uit. Bart miste zijn start compleet en moest het onderste uit de kan halen om vooraan aan te sluiten. Ondertussen knabbelden de achtervolgers hun achterstand helemaal weg en was her erop en erover. In de eindsprint kwam Bart net dat extra beetje tekort om de twee Columbianen te verschalken. Brons voor België maar Bart, die daar niet echt tevreden mee leek. Jore finishte nog knap op een vijfde of zesde plaats, het hangt een beetje af van wie nog allemaal gediskwlificeerd wordt. Over en uit voor vandaag, morgen meer van dattum.

Al van bij de start van de afvalling bij de seniores werd het deelnemersaantal van de Belgen gehalveerd. Ferre tastte naar zijn schouder en gaf teleurgesteld de strijd op. Een zoveelste valpartij ontsierde de wedstrijd. Maarten kon nog net recht blijven maar moest een tiental meter goedmaken. Nadat hij aansluiting vond bij het peloton liet hij zich rondenlang meedrijven. Zijn koerspakje was in het geharrewar helemaal gescheurd en hij reed bijna met heel zijn rug bloot. Hij eindigde uiteindelijk rond de 22e plaats, Daarna ontaarde de wedstrijd in een ordinaire knokpartij. Columbianen, Koreanen, Italianen, Fransen en Amerikanen streden op het scherp van de snee. Yann Guyader sloofde zich uit voor zijn ploegmaat en werd beloond met twee verwittigingen. Tijdens een bloedstollende eindsprint nam een Koreaan enkele meters en niemand geloofde nog dat hij kon bijgehaald worden. Met een ultieme jump en zwaar gehinderd door de Koreaan gooide Alexis zijn eerste wieltje als eerste over de finish. De Koreaan gediskwalificeerd en Guyader al even blij als de gouden medaillewinnaar. Het applaus klonk luid en lang.

De punten-afvalling van de juniores dames viel in een definitieve plooi toen twee renners, die op plaats drie en vier reden, het aan de stok kregen met elkaar. Beiden gingen tegen de grond en vogels nummer een en twee, beiden uit Columbia, warem gaan vliegen. Mareike Thum moest tientallen meters goedmaken en slaagde daar met behulp van haar ploegmaat tegen alle verwachtingen in. Brons voor Duitsland onder luid applaus voor dit huzarenstuk. Ondertussen ligt de afvallingswedstrijd van de seniores dames stil wegens een spectaculaire valpartij.

Wannes en Bart plaatsen zich allebei voor de finale van vanavond.

Bart en Jore reden samen hun halve finale. Jore zette zich onmiddellijk aan kop om een snelle tijd neer te zetten. Door tweede te worden, plaatst Bart zich vrij makkelijk voor de finale. Jore had op het einde van de wedstrijd geen jus in de benen meer over om nog mee te dingen naar een plaats in de finale en is uitgeschakeld.

Na de thriller van de finale behaalt Kalon Dobbin goud voor Nieuw-Zeeland, Wouter strandt op een zucht van zilver.

Een snelle baan, schitterende accomodatie, volle tribunes ... en spanning, spanning, spanning ... avondwedstrijden hebben wel iets. Zowel thuis als in het frisse Gijon wordt de wedstrijd gretig gevolgd. In de eerste bocht misstapt Bart zich en hij slaagt er niet meer in om de verloren tijd goed te maken. 

Les Belges sont là !!!! Dag één van de piste zit er nog niet op en het is al feest bij de Belgen. Bart en Wannes mochten met de 300m tijdrijden de spits afbijten. Bart zette een knappe vijfde tijd neer. Wannes moest genoegen nemen met een éénentwintigste plaats. Wouter onderstreepte zijn ambities door een scherpe tweede tijd te rijden. Jore en Bart plaatsen zich voor de afvalling, Kwinten en Ferre deden hetzelfde. De finale van de afvallingswedstrijd voor de juniores werd een superspannend. Héél diep in de wedstrijd onstond een kopgroepje van vier. Op de meet trok Bart het laken naar zich toe en behaalde het eerste goud voor België op dit WK. Jore beweest zijn vormpeil door negende te eindigen.

En waar sprokkel je de nieuwtjes over het WK2008 in Gijon?
Donderdag 04.09 start het WK 2008 te Gijon/Spanje.

Het Belgische nationale team is afgereisd op maandag 1 september, maar enkele atleten (Wouter Hebbrecht, Ferre Spruyt) waren eerder present.
Gestart wordt met de 300m tijdrijden (juniores&seniores) en verder ook de punten/afvalling 10km (seniores) en 15 km afvalling (juniores). Kwalificaties starten om 09.00 u.  Vf. 17 u. starten de finales.

Nieuwtjes over het WK vind je op verschillende sites.
Enkele van deze wil ik je niet onthouden :
Patincarerra; Mundopatin hebben een eigen subsite volledig aan het WK gewijd, zelfs met 'live' uitslagen & live beelden van de finales (www.gijon2008.tv).

Maar ook Wouter Hebbrecht schrijft regelmatig zelf wat nieuws op z'n blog, Vincent De Cleer op Skating Sisters, Skatepodium in Nederland, enz.enz. Uiteraard vind je ook op het Bont-forum heel wat nieuwtjes (en geroddel). Het laatste nieuws staat op de laatste pagina... dus best meteen 'jumpen'.

En ten slotte, één van mijn favorieten sedert ik hem zelf bezig zag tijdens het WK in 2002 te Zandvoorde, het Kuifje van Canada : Pete Doucet