Toen ik vanmorgen de gordijnen open trok, overviel mij een gevoel van ongeloof. Ik had een mooi zich op een stuk van het parcours. Om elke anderhalve meter aan weerszijden stond een politieagent. Een snelle rekensom leerde mij dat er niet minder dan achtduizend flikken opgetrommeld waren om de marathon in goede banen te leiden. Looking for a job in China ? Join the police force ! Hier vraagt niemand nog naar meer blauw op straat, de straten kleuren gewoon blauw. Stipt om half elf werd de marathon op gang geschoten. De hitte was zo drukkend dat zelfs ademen een mens in zweet deed uitbreken. Wat moet dat dan voor de renners niet geweest zijn. Bij aanvang leidde Argentinië de dans. Het tempo was strak en voorlopig leek ontsnappen zinloos. Toch probeerden de Columbianen het door elk om beurten eens te demarreren. Ze raakten niet weg maar het zorgde wel voor een schifting in het peloton. De belgen reden goed samen. Tim beschermde Jore en Niels fungeerde als waterdrager. Vrijbuiter Siemen probeerde samen met een zuidamerikaan afstand te nemen van het peloton. Maar het parcours met zijn lange rechte stukken leende zich niet voor ontsnappingspogingen en ze werden terug ingelopen. Siemen had bij die hitte zijn motor opgeblazen en moest de strijd staken. Onder impuls van Niels werd alweer een ontsnapte zuidamerikaan teruggehaald. Niels betaalde die inspanning cash en moest even lossen. Toen het tempo vooraan wat stokte, kon hij weer aanpikken. Naar het einde toe bleef het peloton samen, de renners hadden begrepen dat ontsnappen zinloos was. In de laatste ronde werd de sprint al op één kilometer van het einde ingezet. Jore en Tim zaten voorop en deden volop mee. Het taiwanese sprintwonder werd door een zestal ploeggenoten vakkundig naar de finish gebracht en klaarde de klus perfect. De zwitser Livio Wenger strandde in zijn zog. Een Columbiaan en Martyn Dias bleven net voor Jore die knap vijfde werd. Tim eindigde er net achter en moet zo rond de vijftiende plaats eindigen. Niels reed net na het sprintende peloton zijn wedstrijd uit.

S c h i t t e r e n d e  wedstrijd van de heren.
Snoeihard ging het en de belgen hoefden zich niet te schamen, ze schaatsten steeds in de derde of vierde positie.
Pas op het laatste slaagden Nieuw-Zeeland en Columbië er in een gaatje te slaan.
Tot Mantia in de laatste ronde iedereen met verstomming sloeg.
Bovennatuurlijk snel vloog hij de vluchters voorbij en behaalde het goud voor de VS na een beklijvende 400m.
België eindigt vierde na een verdienstelijke wedstrijd.

En weg zijn de juniores heren.
Het zestal bleef bij elkaar in de buurt en het zag er naar uit dat het close zou worden.
Het ging snel en de posities wisselden bliksemsnel.
En dan -  heel onverwacht - gingen er drie tegen de vlakte.
Het was niet direct duidelijk of de onzen er bij waren.
Maar toen we het silhouet van Tim zagen opdoemen, waren we gerustgesteld.
Italië, Korea en België waren recht gebleven. Frankrijk, Columbië en de VS waren op achtervolgen aangewezen.
We hoopten dat we met dit drietal het podium zagen rijden, maar Frankrijk slaagde er met een enorme inspanning nog in om aansluiting te vinden.
Bij het ingaan van de laatste ronde kon het nog alle kanten uit. Korea had de beste sprint en sloeg een gaatje.
Jore had moeite om kwelduivel Locci van zich af te schudden maar toen hij de finish overschreed hield hij nog een metertje over.
Zilver voor Tim, Siemen en Jore ... en kom eens zeggen dat het niet verdiend is !!!!
Proficiat jongens en bedankt voor het spektakel!

In tegenstelling met de piste werd hun reeks evenwichtiger samengesteld. Met Venezuela, Mexico en Korea moest de koers nochtans eerst nog gereden worden. Siemen, Tim en Jore bleven attent bij de kopgroep en bij het ingaan van de laatste ronde maakte Jore met Korea in zijn wiel het verschil. Eén en twee geplaatst dus eindelijk goed nieuws voor een belgische ploeg. Bij de seniores lijkt het op het eerste gezicht niet onmogelijk om zich te plaatsen. De grootste concurrenten zijn de fransen.

Volgens de laatste berichten zou de trekking van de reeksen nog meevallen voor de juniores. Voor de seniores is het nog koffiedik kijken. Siemen, Tim en Jore maken kans om de finale te rijden. Maar laat ons het vel van de beer nog niet te vroeg verkopen. Kwinten, Bart en Ferre wachten nog steeds af.

Watjes in de neus om de luchtwegen open te zetten, zo reed Kwinten tijdens de opwarming zijn rondjes. Samen met Bart start hij de puntenkoers bij de seniores. De wedstrijd werd getekend door een spervuur van demarrages en valpartijen. De vermoeidheid begint echt te wegen op de renners. De incidenten volgden zich in snel tempo op. Niet minder dan zestien verschillende renners pakten punten. Ook Bart sprintte twee maal naar één puntje maar dat was niet met de panache die we van hem gewoon zijn. Halfweg de wedstrijd reed Kwinten met Bart in zijn wiel een gat van wel vijfitg meter dicht. Kwinten zelf oogde op dat ogenblik nog heel fris. Toen Bart met materiaalpech moest afhaken, bleef Kwinten wat verweesd achter. Gezien het wedstrijdverloop was het te laat om zelf nog wat te ondernemen. Kwinten gooide zichtbaar ontgoocheld de handdoek in de ring. Een koreaan ging met de bloemen lopen, Mantia won de eindsprint en haalt zilver. De italiaan Francolini wint brons.

Wouter en Bart traden aan bij de 500m sprint. Wouter mocht het eerst aan de slag en plaatste zich met een tweede plaats voor de halve finale. Bart werd bij ondermeer Mantia ingedeeld. De opdracht was dus niet eenvoudig. Bart kweet zich echter uitstekend van zijn taak en won zijn reeks en schakelde Mantia, die het niet verder bracht dan de vierde plaats, uit. Knap van Bart die zich ook mocht opmaken voor de halve finale.

Tussen Jores halve finale van de 500m en zijn afvallingswedstrijd zat er welgeteld één wedstrijd. De wedstrijden werd heel onoordeelkundig door het organiserend comité en de CIC herschikt. Wie de ambitie heeft om olympisch te worden, zal toch uit een ander vaatje moeten tappen. Hoeft het nog gezegd dat Jore allesbehalve fris als een hoentje aan zijn wedstrijd begon. Ook de andere renners raken na zo 'n druk programma vermoeid. Dat vertaalde zich in een relatief laag tempo. Hete standjes bij de afvallingen waren daar het logische gevolg van. Het hele pak renners kwam kwasi gelijktijdig over de lijn en het was een gewriemel van jewelste in de laatste rechte lijn. Tim bevond zich bijna constant in de zone waar gebikkeld werd en toen hij net voor een afvalling uitgleed, kon hij dit niet meer rechtzetten. Lang voor zijn pijp uit was, moest hij de wedstrijd verlaten. Niet kort daarna flirtte Jore verschillende keren met de uitschakeling. Dat hij daarvoor bij momenten het afgelijnde parcours moest verlaten, werd door de vingers gekeken. Nog verschillende keren slaagde hij er in om de dans te ontspringen maar toen hij zich in de laatste rechte lijn in het peloton probeerde te wringen, botste hij op een muur en kon hij de afvalling niet meer ontlopen. Ook de Nederlanders hadden het bij deze wedstrijd niet onder de markt. Wim Dillen en Ruurd Dijkstra kwamen zwaar ten val en de laatste werd zelfs even afgevoerd naar het hospitaal. Hij overleeft het wel maar zal nog wel een tijdje last hebben van zijn nek.

Het is weer van dattem. Het beetje regen dat naar beneden komt, volstaat om het parcours onberijdbaar te maken. In tegenstelling tot gisteren ging men vrij snel over tot het volledig afgelasten van de wedstrijden. Pas morgenochtend om 08u30 beginnen we er weer aan. Afhankelijk van de weersomstandigheden starten we dan met de korte of de lange afstanden. Met andere woorden, iedereen uit zijn bed, niemand mag wat langer blijven liggen. We hadden vanochtend één wedstrijddag vertraging, morgenvroeg starten we met een vergelijkbare achterstand. En ik die dacht dat het weer enkel in België kuren had.

Niet alle resultaten die vanochtend doorgegeven waren, zijn correct wegens het ontbreken van officiële communiqués. Siemen eindigde finaal zevende en Tim veertiende. Niels doet het ook één plaatsje beter en duikelt de top tien binnen met zijn negende plaats. Soit, het tijdrijden volgen, was een hectisch karwei doordat er geen klok voor het publiek was. Het was de oren spitsen en luisteren naar de tijden in het Sjinees en het Spaans ... en dat terwijl dolle Columbianen en Venezolanen hun renners luidkeels aanmoedigden. Niels is vertrokken met zijn spaghetti in zijn oren om samen met Jore de reeksen van de 500m te rijden. Ook Wouter en Bart rijden straks de reeksen van deze discipline.

Na de finale van de 200m handhaaft Niels zich net in de top tien. Met een tijd van 17,694sec deed hij nog een tiende seconde beter dan daarnet. Straks mag hij nog eens op de baan voor de reeksen van de 500m. Voor de middagpauze komt Wouter ook nog eens aan de bak. Na Pedro Causil en Joey Mantia klokte hij de derde tijd.

Een koreaan zette al direct de te kloppen tijd met 17,235sec. Het werd duidelijk dat de tijd onder de 18 moet zijn. Vooral tijdens de tweede reeks ging het hard. Met Niels tijd van 18,226sec op het EK, sloeg de schrik rond onze harten. Niels startte als één van de laatsten en toen stonden er al twaalf renners met een 17, het werd dus bibberen. Met een tijd van 19,790sec plaatste hij zich met een negende tijd voor de finale. Het wordt weer spannend straks, met een achttal renners binnen de kwartseconde. 

Onder een loden hitte ging de puntenkoers van de juniores van start. Het hele peloton oordeelde dat het recht had op puntjes en na de eerste wedstrijdhelft stonden vijftien renners met punten achter hun naam. Korea leidde voor Portugal, Columbië, Frankrijk, Zwitserland en nog veel meer. Ook België had met Siemen een renner met punten achter zijn naam. In de tweede wedstrijdhelft kantelde de wedstrijd in het voordeel van Korea. Toen ook de tweede Koreaan en Dias voor Portugal puntjes bleven pakken, viel de wedstrijd in een definitieve plooi. Korea één en twee, Portugal drie. Tim loodsde Siemen nog goed naar voor en ze eindigden respectievelijk vijfde en achtste in eindsprint. Volgens onze eigen tellingen eindigt Siemen heel mooi achtste. Tim zou de tweede renner zonder punten zijn en moet om en bij de vijftiende plaats te vinden zijn.  

Dit was een WK onwaardig.
Schandalig dat ze de juniores dames lieten starten na de opwarming.
Het was overduidelijk dat er op dit gladde parcours niet gereden kon worden, laat staan gekoerst. Toch weerklonk om 17u30 het startschot. Het peloton trok zich als een overjaarse diesel op gang, een lange sliert renners behoedzaam schaatsend.
Na slechts tien van de vijfentwintig ronden bestond de kopgroep nog uit welgeteld twaalf renners, waaronder twee Indiërs.
De Italianen en Columbianen waren toen al uit de wedstrijd verdwenen. Een blinde kon zien dat de omstandigheden uiterst gevaarlijk waren maar de officials deden alsof hun neus bloedde.
Toen verschillende bondscoaches hun ongenoegen lieten blijken, werd hen doodleuk verteld dat de renners vrij waren om te starten, ze waren dat helemaal niet verplicht als ze het niet veilig achtten.
Een dozijn renners haalde veilig de finish en de juniores heren mochten zich opwarmen.
Het ongenoegen zwol aan en de bobo's konden niet anders dan de enige mogelijke beslissing te nemen en de wedstrijden af te gelasten. Eindelijk maar één wedstrijd te laat.
Renners die enkel voor deze wedstrijd geselecteerd  waren, lieten de traantjes de vrije loop en je kon niet anders dan medelijden met hen hebben, ze hebben geen eerlijke kans gekregen.
Hopelijk blijft het morgen droog want het wordt druk, druk, druk. Voor de lange afstandsrijders staat zowel de afvalling als de puntenkoers op het programma. De sprinters haspelen op één en dezelfde dag de 200  en 500m af. Het voorspelt een uitputtingsslag te worden.
Keep your fingers crossed and see you again tomorrow.

Voila zie, als dat niet mooi is. Er is internet aan het wegparcours. Hier is het nu half vijf en de avond valt al. Er bevinden zich renners op het nog natte parcours, maar snel durven ze nog niet gaan. Het wordt afwachten wat beslist wordt. Wouter en Niels rijden de 200m, Siemen en Tim de puntenkoers bij de juniores en Ferre en Bart de afvalling bij de senoires. Als beslist wordt het tijdrijden uit te stellen, wat ook in de lijn van de verwachtingen ligt, starten we daar morgenvroeg mee. De regen heeft overal een grijze laag achtergelaten. Om proper te zitten, moeten we de doosjes Kleenex aanspreken.

Een dagje sightseeing in de regen. Velen van ons kwamen vandaag voor het eerst in een bordeel (vraag van een onschuldige lezer, gelieve te preciseren!). Of toch een reconstructie van hoe een huis van plezier er in Ancient China uitzag. Ook de Tao- en Boeddha-tempels waren de moeite en als klap op de vuurpijl waren we net op tijd voor de Haining Tide, een vloedgolf die landinwaarts spoelt. Aan water geen gebrek trouwens, het regende heel de dag pijpestelen en voor morgen geven ze hetzelfde str***weer. Hoe ze dat gaan oplossen met de 200m is nog een raadsel. Straks een aperitiefje en wat smoefelen vooraleer we aanschuiven aan het buffet. Morgen meer weer met Fr...

En als aflsuiter eens geen nieuws over de belgen. Onze vriend Mantia stal de show op de 1000m en op de aflossingswedstrijd. Bij zijn 1000m is hij gewoonweg niet van de kop af geweest. Hij pareerde met sprekend gemak iedere aanval en finishte met meters voorsprong. Op de aflossing zag het er niet zo goed uit voor de amerikanen. Cheek liet elke keer een serieus gat vallen en Mantia moest dat elke keer dichtrijden. Bij het ingaan van de laatste ronde had Columbië een bijna onoverbrugbare voorsprong opgebouwd. Maar toen ontbond Mantia zijn duivels en reed schijnbaar moeiteloos naar de vluchter en liet hem bijna ter plaatse. Kippevel, euforie en ongeloof op de tribunes. Dank u wel Mantia voor al dat moois.  

Zoals gevreesd kwam enkel Bart nog aan de start bij de halve finale van de 1000m. Hij knapte het meeste werk op en kreeg geen medewerking van de concurrentie. Hij moest enkel Mantia voor zich dulden en eindigde tweede. De tweede reeks was echter anderhalve seconde sneller dus het wordt bang afwachten voor Bart. De kans dat hij naar de finale mag is heel klein.

Heel wat leuks op het programma morgen. Hopelijk is Confusius ons welgezind en allangeelt hij het dlaadloos intelnet zodat uw ondelgetekende u molgen pelfect van dienst kan zijn. 'k Ben nu eens echt kulieus zie !

Na een tiental ronden werd de wedstrijd ontsierd door een hele lelijke valpartij. Zes, zeven renners lagen op een hoopje en na het ontwarren van dat menselijk kluwen bleef er eentje. Scheidrechters allerhande kwamen eens een kijkje nemen en het medisch urgentieteam kwam heel onurgent voetje voor voetje aangeschuifeld. Ondertussen lag de renner dwars op de piste omringd door een meute scheidsrechters. Het peloton bleef rondjes draaien en dat leidde tot heel gevaarlijke situaties. Verschillende keren werden frontale botsingen op het nippertje vermeden. Veel te laat floot de hoofdscheids de wedstrijd af. Na de herstart blijkt nog maar eens dat de verzamelde concurrentie alles in het werk stelde om Bart en Ferre uit verband te spelen. Vooral Argentinië en de Verenigde Staten lieten zich niet onbetuigd. Terwijl Bart zich verborg in het peloton speelde Ferre met vuur. Zeker vier keer slaagde hij er in om een nakende afvalling te vermijden maar hij kon het verdict niet langer uitstellen. Bart mocht zijn boontjes verder alleen doppen. Het zag er naar uit dat hij niet lekker in de wedstrijd zat want hij speelde jojo van de kop naar de staart van de wedstrijd. Mama Swings bestierf het op de tribune. Haar angst werd bewaarheid toen Bart uiteindelijk afviel en daarmee een achtste plaats behaalde. In de finale met vijf werd Mantia de kop opgedrongen door de concurrentie. Op kousevoeten reed hij de concurrentie op een afstand en kon zijn laatste vijftig meter gewoon juichend uitrijden. In zijn zog snelde Amabili naar brons. 

Wat staat er deze avond op het menu ? Gebakken varkensoortjes ? Lever van allerlei gedierte ? Of met de cirkelzaag gesneden gekookte kip ? Wat ik nu al weet, is dat het jammie, jammie zal zijn. Na dit culinaire festijn vertrekken we naar de sporthal voor de punten-afvalling van Siemen en Tim, de finale van de 1000m van Jore en de wedstrijd van Bart en Ferre.

Het centimetertje dat wij dachten dat hij over had, had hij te weinig. Tim niet door naar de halve finale na een nochtans heel mooie wedstrijd.

Bart gaat als wereldkampioens slapen met zijn felgele t-shirt en Jore zal ook wel zijn bronzen medaille op zijn nachtkastje liggen hebben. Uw ondergetekende 'geniet' van een Budweiser en vindt het tijd om onder de lakens te kruipen, half twee is een mooi uur om schaapjes te tellen. Morgen proberen we nog eens het gratis allesbehalve performante draadloos internet en lukt dat niet, dan krijgen jullie in uitgesteld relais een sfeerbeeldje van China.

Bij de finale van de 300m tijdrijden verloor Niels een plaatsje niettegenstaande hij drie tienden sneller reed dan vanochtend. Jore verbeterde ook zijn tijd met drie tienden en klokte daarmee een voorlopige beste tijd. Nagelbijtend mocht de concurrentie proberen deze tijd te verbeteren. Drie renners braken hun tanden op zijn tijd en toen de laatste twee hun 300m moesten rijden, stond hij nog met de beste tijd achter zijn naam. Het werd brons voor Jore. Als dat geen leuke verrassing is. De bondscoach die hoopte op enkele medailles mag nu al tevreden zijn met de medailleoogst.  

De afvallingswedstrijd van de juniores heren startte nerveus. Siemen en Jore hadden veel last om elkaar te vinden ... en eens ze elkaar vonden, speelden ze elkaar even snel weer kwijt. Jore had weer last van zijn obligate portugese schaduw en die schuwde geen enkel middel om in dat wiel te blijven. Siemen probeerde zich te handhaven in de buik van het peloton waar het een geduw en getrek van jewelste was. Het resultaat was een valpartij waarbij Wim Dillen het bekendste slachtoffer was. Een verkeerde schaatspas kwam Siemen duur te staan. Hij eindigde finaal rond de vijftiende plaats, give or take one place. Jore speelde één voor één zijn europese concurrenten kwijt en eindigde finaal als zesde na een mooie wedstrijd. Een schitterend resultaat hoewel hij daar zelf niet echt tevreden mee was.

... zet je vanachter. Door een slechte loting (32) staan de belgen helemaal achteraan. De wedstrijd is gelukkig lang genoeg om vooraan te raken. Al zal dat uiteraard energie kosten, energie dat ze op een ander ogenblik ook wel kunnen nodig hebben.

Good evening sports fans, this is JP live from the track in Haining ! Het is ons gelukt om draadloos internet te versieren. Dat betekent dat we jullie met een beetje geluk de polsslag van het WK kunnen laten voelen. Ondertussen zijn de juniores dames gestart aan hun afvalling. Straks mogen Jore en Siemen de nationale kleuren verdedigen. Iets later is het dan de beurt aan Bart en Ferre. De finales van de 300m zijn het orgelpunt van de avond. Mijn advies voor jullie is, duimen, duimen, duimen ...

De bochtjes van de technische piste worden keer op keer genomen om de ideale lijn te vinden. Italianen en Hongaren waren de sparring partners vandaag. Dat zal wel enkele rare blikken heen en weer opgeleverd hebben. De herinnering aan het voorbije EK ligt nog vers in het geheugen. Ondertussen produceert de menselijke mierenhoop in Haining tonnen smog die de horizon verbergen en de luchtwegen irriteren. De onzen logeren gelukkig negentien hoog in gezuiverde lucht. De culinaire acclimatisatie valt ook wel mee, al heeft iemand de gevolgen van het plaatselijke fruit mogen ondervinden door iets te frekwente toiletbezoekjes. De heimwee naar huis vertaalt zich in een bestelling Nutella Choco. Na levering door snelkoerier wordt het donderdag feest aan de ontbijttafel.