Kalender
Home » Nieuws » De ene ceremonie is de andere niet …

De ene ceremonie is de andere niet …

De uitgemergelde chinees aan de ontbijttafel naast ons vrat zich in enkele tientallen seconden helemaal rond. In zijn kaken hamsterde hij eten voor de eerstkomende drie dagen. Na dit copieuze maal vertrok hij snel snel naar de vergadering van de CIC. Bleek dat toch wel een bobo van de Taiwanese federatie te zijn. Positie en tafelmanieren zijn hier omgekeerd evenredig.

Pas nadat we ons eten voldoende keren geknabbeld hadden, trokken we richting Fo Guang Shan Buddha Memorial Centre. We hadden niet echt nood aan een religieuze beleving maar dit zou een van de absolute must see’s van Taiwan zijn. Een metro- en taxirit later werden we afgezet aan het immense domein. Voor we het goed en wel beseften, werden we ondergedompeld in een wereld van love en peace. De boetiekjes aan de ingang bewezen dat Buddha niet vies is van wat platte commercie. Enkele leuke presentjes verhuizen binnenkort richting Gistel. Eens voorbij de prullaria was het tijd voor de bezichtiging van het heiligdom. We stonden te kijken naar de vele pagodes en het gouden beeld in de verte. Het zou een lange wandeling worden. Halfweg trok een kleurrijk schouwspel onze aandacht. In het paars uitgedoste plaatselijke schoonheden van eergisteren vormden een bloemrijke triomfboog. Onze nieuwsgierigheid was geprikkeld en we konden het niet laten om wat dichterbij te komen. Een dame in bruine pij wenkte ons fel gesticulerend. Wij werden uitgenodigd om deel te nemen aan een huwelijksplechtigheid. Het aanstaande koppel kwam van Hong-Kong en er was weinig familie meegereisd. Omdat de kerk niet te leeg zou lijken, waren wat westerlingen om de hoop te vullen meer dan welkom. Het buitenlandse sextet werd veelvuldig op de gevoelige plaat vastgelegd. Ieder van ons voelde zich, afhankelijk van het geslacht, een beetje Angelina Jolie of Bratt Pitt. Toen het bijna té genant werd, kwam het bruidspaar de ruimte binnen. De aandacht werd wat afgeleid maar de fotolenzen bleven onze kant uitgaan. De plechtigheid was kort en ter zake. Voor de jongeman er erg in had, kreeg hij de definitieve huwelijksakte onder zijn neus geduwd. Na het uitwisselen van de geloften en de ringen was het tijd voor de foto’s. Wij mochten als eersten op de foto met het kersverse koppel en hun ouders. Het contrast tussen onze korte broeken, zomerse kleedjes en veelkleurige t-shirts met het barokke kleed met sleep en de chique kostuums kon niet groter zijn. Nadat we uitgebreid bedankt werden voor onze aanwezigheid was het tijd om Buddha van dichtbij te bekijken. De magen knorden en de lever was droog. De klok had een spurtje geplaatst en in gezamenlijk overleg werd beslist om te eten in het plaatselijk restaurant. De dorst werd gelest met lauw water. Gemakkelijksheidshalve kozen we een menuutje van tien gangen. De vegetarische schotels volgden elkaar in snel tempo op en het ging van kwaad naar erger. Wat eerst nog net te vreten was, evolueerde naar niet zo lekker tot ronduit bwek. Schotel acht en negen vetrokken bijna onaangeroerd terug naar de keuken. Hoewel moeder natuur heel wat te bieden heeft, belandde enkel het minst lekkere op onze borden. Wie mij ooit nog wil overtuigen om vegetariër te worden, zal met verdomd goede argumenten moeten afkomen. Mijn bekering tot het geloof van tofoe en linzen is allesbehalve nakend.

Eens de dosis peace, love, lauw water en platgekookt konijnenvoer overschreden was, namen we de bus terug naar Kaohsiung. De openingsceremonie begon om 18u en het werd een race tegen de tijd. Pas tien minuten voor de Grand Opening waren we ter plaatse. De speeches duurden ellenlang en het klonk allemaal als chinees. De atleten wachtten verveeld hun tijd af en na een snelle afhaspeling van de landen mochten zij gaan dineren. De toeschouwers werden getrakteerd op een slaapverwekkend spektakel. Of speelde de jetlag ons toch wat parten? Beleefdheidhalve bleven we tot het einde van onze tweede ceremonie van de dag.

De nacht was jong en ons lichaam snakte naar real food.  De vederlichte lunch van deze middag was al uren verteerd en het eerste pintje van de dag stond ergens op ons te wachten. Het hoog aangeschreven iBeef leek ons wel een leuke optie. Helaas namen de Hongaarse, Tsjechische en Amerikaans delegatie alle beschikbare plaatsen in. Reserveren kon dus het aperitief zou elders genuttigd moeten worden. Dit bleek geen onoverkomelijk probleem en na enkele halve liters Hoegaerden en Mojitos met lichtgevende ijsblokjes stapten we terug binnen in iBeef. We geloofden onze oren niet toen de patron ons toevertrouwde dat hij in Argentinië was opgegroeid en dat hij lekkere rode wijn uit Mendoza en heerlijke Torrontes op de kaart had staan. Ook het menu bestond uit stukken vlees dat je nog moest snijden, een zeldzaamheid in Taiwan waar alles eigenlijk al eens geknabbeld, gemixt en verteerd is. De herinneringen aan het WK 2014 in Rosario werden opgerakeld en de aanwezigheid van de voorzitter was voelbaar. Moe en voldaan stapten we moedig terug naar het Howard Plaza. De evalutie van deze remarkabele dag geschiedde gewoontegetrouw in de lounge.

Morgen om 09u begint het serieuze werk. Stien bijt de spits af en ook Niels rijdt de tijdrit. Veel meer informatie is nog niet beschikbaar maar we houden jullie op de hoogte.