Kalender
Home » Nieuws » Op verkenning in Kaohsiung

Op verkenning in Kaohsiung

Het was lang wachten maar eindelijk was het tijd voor een streepje verlof. We keken uit naar een periode zonder stakingen en vertragingen. Daar dacht het cabinepersoneel van Lufthansa toch wel even anders over. Zij vonden het nodig om de arme reizigers lastig te vallen door het werk een weekje stil te leggen. Deze en onze vliegers gingen dus niet op. Onze reisleidster, in samenwerking met een hulpvaardig reisagentschap, slaagde erin om de route te herberekenen. Hoewel we het ergste gevreesd hadden, stonden we na een voorspoedige maar vermoeiende reis van het klokje rond om 22 uur plaatselijke tijd in de hall van het Howard Plaza Hotel in Kaohsuing. Omdat de dorst nijpender was dan de honger trokken we pas na een eerste cocktail in de lounge bar op zoek naar vaste voeding. Op dit late tijdstip was er nog maar weinig open en we waren blij dat we een eetgelegenheid vonden. Het meubilair was primitief en dat gold misschien ook wel een beetje voor de uitbundig klinkende klanten. Eten bestellen was niet moeilijk, wijzen naar wat op de tafel verder stond te pruttelen was duidelijk. De halve liters bier vloeiden rijkelijk in tegenstelling tot het lichtgroene bocht dat moest doorgaan voor frisdrank. Na het leegvissen van de pot lieten we ons verrassen door nog enkele onbekende gerechtjes. De discussie over het wel of niet aanwezig zijn van varkensstaart op ons bord is nog steeds niet afgesloten.

De nacht was kort maar verkwikkend. Na een uitgebreid ontbijt was het tijd om de miljoenenstad te verkennen. Maar eerst moesten we wat ballast kwijt. Een karrevracht wielen werd afgeleverd aan het hotel van de renners. Daarna brachten twee taxis ons naar the Lotus Pond. Een uit de kluiten gewassen vijver die als absolute aanrader aangeprezen staat. Het grijs van het zwerk stond in schril contrast met de veelkleurige tempels in het meer die via zigzag-bruggetjes te bereiken waren. De oversized tijgers en draken hadden een hoog Disneyland gehalte. Glitter en kitsch maken hier deel uit van het dagelijkse en religieuze leven. Na een heiligdom of drie hadden we het wel gehad en was het tijd om ons naar de piste te begeven. Onze gasten hadden tussen één en twee een trainingsessie. Effe snel een taxi nemen, dachten we zo. Het adres was een struikelblok van jewelste. Geen van beide taxichauffeurs wist waar de piste zich bevond. Helemaal mooi werd het als ook toevallige passanten en tandenloze marktkramers zich als zelfverklaarde Google-Maps over de plannen bogen. Gelukkig liep de teller nog niet. Na enkele duizenden chinese letters, tekens en woorden waren ze eruit. ’t Was alginder ergens. Na een echte queeste en een enkele halte om de weg te vragen, zetten de taxis ons uiteindelijk af aan de piste waar het allemaal zal doorgaan. Stressless werkten onze renners hun training af. Allemaal samen gingen we terug naar het restaurant waar rauwe vis en gevulde inktvissen op ons wachtten om gegeten te worden. Het uitgebreide buffet was heel lekker maar het blijft verwonderlijk dat bier de enige alcoholhoudende keuzemogelijkehid was. Het wordt vroeg donker in Kaohsiung en pas dan komen de kades van de Love River tot hun volle recht. Liefde en romantiek worden hier vrij vertaald in fluokleuren en lichtreclames. De gastvrijheid van de eilandbewoners scheerde echt wel hoge toppen. Bij een glas schuimend bier uit de ijsemmer werden we getrakteerd op melige muziek en een fris windje. De CD haperde wat en de ventilator stond op maximum maar dat is detailkritiek. Het stappen werd strompelen en gelukkig was er de metro om het traject wat sneller te doen verlopen. Het obligate aperitief werd gevolgd door een lichte maaltijd waardoor een extra bestelling toch noodzakelijk bleek. Morgenavond staat de openingsceremonie gepland dus dat geeft ons nog wat tijd om verder op verkenning te trekken. Wie weet wat voor grappige verrassingen ons nog te wachten staan.